لیزینگ سبز در آمریکا

در ایالات متحده، «لیزینگ سبز» (Green Leasing) به توافق‌نامه‌های اجاره‌ای اطلاق می‌شود که در آن‌ها شرایطی برای ارتقای بهره‌وری انرژی، کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و استفاده از منابع پایدار در ساختمان‌ها گنجانده شده است.


مهدی بسحاق
دبیر انجمن ملی لیزینگ ایران


این نوع لیزینگ به‌ویژه در بخش‌های دولتی و تجاری در حال گسترش است و هدف آن ایجاد انگیزه‌های مالی مشترک بین مالک و مستأجر برای بهبود عملکرد زیست‌محیطی ساختمان‌ها است.​
چارچوب قانونی و سیاست‌های مرتبط در آمریکا
۱. دستور اجرایی دولت فدرال (Executive Order 14057)

این دستور اجرایی که در دسامبر ۲۰۲۱ صادر شد، دولت فدرال را موظف می‌کند که از فضای اجاره‌ای خود برای ارتقای پایداری محیط‌زیستی استفاده کند. طبق این دستور، تمام قراردادهای اجاره جدید یا تمدیدشده با متراژ بیش از ۲۵٬۰۰۰ فوت مربع (حدود ۲٬۳۰۰ متر مربع) که پس از ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۳ منعقد شوند، باید به‌عنوان «لیزینگ سبز» تعریف شوند. این قراردادها مستلزم گزارش‌دهی سالانه مالک به آژانس مستأجر در مورد مصرف انرژی، آب، تولید زباله و انتشار گازهای گلخانه‌ای هستند. علاوه بر این، تا سال ۲۰۳۰، تمام این قراردادها باید در ساختمان‌هایی با «صفر انتشار» (Net-Zero Emissions) اجرا شوند. ​
www7.eere.energy.gov
۲. دستورالعمل‌های GSA (اداره خدمات عمومی)

اداره خدمات عمومی ایالات متحده (GSA) دستورالعمل‌هایی برای قراردادهای اجاره‌ای سبز منتشر کرده است که شامل الزامات مربوط به برچسب ENERGY STAR®، گواهینامه‌های LEED® یا Green Globes® و تجهیزات شارژ خودروهای برقی می‌شود. این دستورالعمل‌ها از ۱ اکتبر ۲۰۲۳ برای تمام قراردادهای اجاره‌ای که توسط GSA تأمین می‌شوند، لازم‌الاجرا هستند. ​
U.S. General Services Administration
۳. قوانین PACE (Property Assessed Clean Energy)

برنامه PACE یک روش تأمین مالی است که به مالکان املاک مسکونی، تجاری و صنعتی این امکان را می‌دهد تا هزینه‌های ارتقای بهره‌وری انرژی، نصب پنل‌های خورشیدی یا سایر پروژه‌های سبز را از طریق مالیات املاک خود پرداخت کنند. این برنامه در ۳۷ ایالت و منطقه کلمبیا در دسترس است و به مالکان اجازه می‌دهد هزینه‌های اولیه پروژه‌های سبز را با پرداخت‌های مالیاتی بلندمدت جبران کنند. ​
Wikipedia
چالش‌ها و فرصت‌ها

یکی از چالش‌های اصلی در لیزینگ سبز، «مشکل انگیزه‌های تقسیم‌شده» است که در آن مالک و مستأجر هرکدام بخشی از هزینه‌ها و منافع بهبودهای بهره‌وری انرژی را متحمل می‌شوند، اما انگیزه‌های مالی آن‌ها هم‌راستا نیست. برای حل این مشکل، مدل‌هایی مانند «Energy Aligned Clause» در نیویورک توسعه یافته‌اند که هزینه‌ها و منافع بهبودهای انرژی را به‌صورت عادلانه بین طرفین تقسیم می‌کنند